Kinderwens II
Ik heb een kinderwens. Als ik mijn nichtje aan de telefoon heb en haar driejarige stemmetje hoor, groeit mijn hart. De tranen branden achter mijn ogen en als ik écht zou willen, kon ik best huilen. Als mijn neefjes buiten op het veldje willen voetballen en mijn lief gestrikt wordt voor versterking binnen hun team, kijk ik als een trotse moeder vanaf de zijlijn toe. Als het zoontje van Vriendin schatert omdat ik zijn jasje aan probeer te trekken, raak ik ontroerd.
Ik wil een kind.
Ik heb wel een kinderwens, maar ben officieel manisch-depressief. Ik heb goede en slechte tijden. Soms zijn de goede tijden té goed en leef ik als een Godin in Frankrijk. Als de slechte tijden echt waardeloos worden, vraag ik me af waarom anderen het zo graag willen. Leven. Ik bedenk dat de wereld beter af is zonder mij en maak plannen om het aardse leven te verlaten. Gelukkig bestaat er Lithium. Een middel dat mijn stemmingen reguleert. Ook een middel dat mijn concentratie verslindt, mij af en toe voorziet van haaruitval en pukkels en mijn libido tot nul reduceert. En om een kinderwens te vervullen, is het echter wel zo praktisch om geregeld te tortelen. Bovendien is er een kans van twintig procent dat de moeder haar stemmingsstoornis overdraagt op het kind. Maar zegt u nou eens eerlijk: als we allemaal zo zouden denken, werden er nog minder kinderen geboren. En dat zouden we André Rouvoet toch niet aan willen doen. Gelukkig hoef ik me er geen zorgen over te maken dat mijn kind tijdens de zwangerschap wordt vergiftigd door Lithium. Want wie wil er dat haar kind ter wereld komt met een hartafwijking? Voorheen zou ik ‘niemand’ hebben gezegd. Daarom bestaat er een middel dat speciaal is ontwikkeld voor manisch-depressieve vrouwen met een kinderwens. Litharex. Opgelucht haalde ik adem.
Ik heb wel een kinderwens meneer Rouvoet, maar ik hoorde vorige week dat Litharex uit de handel wordt genomen. De populatie van manisch-depressieve vrouwen met een kinderwens, is te klein. De fabrikant ziet liever dat er kinderen worden geboren met een hartafwijking. Daarbij denk ik ook heel praktisch. Ik wil mijn baan graag houden en een, al dan niet onvoorspelbaar, gelukkig leven leiden met mijn lief. Zie maar eens je stemmingen stabiel te houden, geld in het laatje te brengen en voor een gehandicapt kind te zorgen.
Ik heb een kinderwens. Maar ik heb er mijn buik nu al van vol.
25 February 2008 at 16:17
Tjeez, wat een moeilijke beslissing, zeg.
Gelukkig heb je 80% kans om je ‘wisselende stemmingen’ NIET over te dragen aan een eventueel kind.
25 February 2008 at 16:41
Waarschijnlijk wordt dit de moeilijkste en ingrijpenste beslissing van je leven. Krijg je hierbij advies van een arts? Ik neem aan dat zo iemand je een realistisch beeld kan geven van de risico’s en alle mogelijkheden om die te verkleinen. Je bent vast niet de enige die manisch depressief is en graag een kindje wil. Ik leef met je mee. De beslissing is al zo moeilijk en nu komen er zoveel andere dingen bij kijken dat het enorm ingewikkeld is. Veel sterkte meis.
25 February 2008 at 17:18
tja het blijft een vraagstuk…..
dom dat het middel uit de handel wordt genomen!!!!
maar ja wie ben ik nou weer om dat te roepen…
25 February 2008 at 19:20
ik zeg, geen enkele moeder is perfect. (believe me, i tried ; ) jij weet tenminste wat er aan de hand is en daardoor kun je stappen ondernemen om vangnetjes in te bouwen en andere zaken te regelen al voor een eventuele kleine zich zou aankondigen. maar ook omdàt je weet wat er aan de hand is, is het zo moeilijk…
er zijn ook moeders die pas nádat ze moeder zijn, manisch-depressief worden (of ontdekken dat ze dat zijn). denk je daar wel eens over na ?
25 February 2008 at 20:18
Wat omschrijf je het waanzinnig sterk, recht uit het (moeder-)hart! Ik hoop dat de fabrikant achter zijn oren gaat krabben en verder dan zijn geldwolfneus kijkt. Dikke kus en een kusje van Pien
26 February 2008 at 09:31
Kinderen zijn heel flexibel en houden onvoorwaardelijk van hun moeder.
26 February 2008 at 12:00
belachelijk dat dat medicijn van de markt gehaald wordt. de wereld draait om geld geld geld en nog eens geld.
26 February 2008 at 13:20
Zo krom allemaal…
Maar weet je wat, het is duidelijk voor jou. Je wilt een kind. Je hebt 80% kans dat je het niet overdraagt. Je hebt goede medicijnen voor jezelf. Dat is al heel wat. Nu met z’n allen de overheid stalken om dat medicijn weer op de markt te krijgen.
26 February 2008 at 13:37
@Rian: SMAK! Dat is lief van je.
27 February 2008 at 03:15
Is het niet in een ander land nog te krijgen- tegen betaling dan maar?
27 February 2008 at 07:14
Ze zouden ook eens een keer ‘maatwerk’ leveren hè, carice. Ik kan ontzettend boos worden als ik dit stuk weer lees, op die fabrikant dan. Tjeezus.
Net door je beperking, ben jij, volgens mij, in staat veel liefde te geven aan bijv een kind.
Soms denk ik wel eens, waarom toch al deze kutziektes……..
sorry voor het woord k*t, komt door mijn betrokkenheid en mijn eigen ‘gekzijn’
29 February 2008 at 09:54
Wil het kind er zijn ? Misschien ook eens interessant om verhalen van Kopp-kinderen te lezen ?
Ik wil je niet beïnvloeden Carice, maar zelf zou ik vooral aan het kind zelf denken.
(Zoals je weet heb ik er geen)
29 February 2008 at 18:00
Van Rouvoet had ik m’n buik al vol en nu helemaal. Ik ben weer onder de indruk van je stukje.
*gaat nu verder op je mooie nieuwe site*
1 March 2008 at 14:28
Moeilijk….
15 March 2008 at 10:20
Ook ik ben bezig om zwanger te worden. En ben al een jaar van Priadel overgestapt op Litarex. Tot mijn stomme verbazing heb ik van de week te horen gekregen dat Litarex uit de handel is genomen. Er zou ook geen alternatief zijn. Nu lees ik dat wij de dupe zijn van een conflict tussen fabricant en college ter beoordeling van geneesmiddelen.
Zeg, vecht dat even zelf uit en laat mij daar buiten!!!!!! Als het om een geld questie gaat, ben ik echt bereidt om meer bij te betalen, als ik Litarex maar kan blijven gebruiken. Ik vind de gezondheid van mijn toekomstige kind namelijk het allerbelangrijkste. Wat deze mensen misschien vergeten is dat mensen met een Bipolaire Stoornis al genoeg hebben om zich druk over te maken.
DUS LITAREX WEER ZSM IN DE HANDEL!
14 April 2008 at 21:39
Litarex is de enige vorm van lithium die ik kan verdragen.
Er moet een oplossing komen!!!
29 April 2008 at 22:51
Ook ik ben met stomheid geslagen dat ze Litarex uit de handel hebben genomen. Net als bij Tineke is dit ook de enige vorm van Lithium die ik kan verdragen. Na de ‘switch’ op Priadel is mijn mond weer kurkdroog met metaalsmaak, ben ik doodmoe en heb ik een een ‘narrig’ gevoel in mijn lichaam, onrustige benen etc. Ik ben weer terug bij af. Helaas. Ik vraag me af of dit zomaar kan. Is er geen mogelijkheid om tegen deze praktijken in verweer te komen? Er gaat zo enorm veel geld om in de farmaceutische industrie. Zou dit niet gewoon teruggedraaid kunnen worden? Een welgemeend sorry van degenen die dit nodig vonden, Litarex weer in de handel en alles is vergeven en vergeten!…
30 May 2008 at 15:22
Vier jaar geleden heb ik litarex bij mijn zwangerschap gebruikt. Gelukkig is alles perfect gegaan mede dankzij litarex heb ik een gezond kindje van 3. Nu overwegen wij een tweede kindje maar hoe moet dat nu zonder litarex?
21 June 2008 at 19:24
ik heb 4 jaar litarex gebruikt en moet daar nu verplicht mee stoppen en overgezet naar camcolit . heel gevoelig ben ik voor bijwerkingen , met litarex ging dat prima , maar nu met camcolit heb ik heel vervelende bijwerkingen zoals dehalve dag misselijk ,ddadoor smaakt het eten niet meer en een bloeddrukverhoging onder de herdenpan , waardoor je slechetr functionneerd en bijna de hele dag een vervelende hoofdpijn voelt .
fijn dat jullie meer op de centen , dan om de patienten denken , BEDANKT .
13 July 2008 at 20:55
Mede dankzij Litarex heb ik een gezond zoontje van bijna 2. Ik gun hem graag een broertje of zusje maar wil graag ZELF bepalen of we voor een tweede kindje gaan!
29 August 2008 at 13:23
WIE KAN MIJ VERTELLEN HOE IK NU NOG AAN LITAREX KAN KOMEN, DESNOODS IN HET BUITENLAND??
Ik ben een man van 58 jaar. Heb sinds 10 jaren last van bipolaire stemmingen. Daarbij zijn de perioden met hypermania het meest vervelend voor mij en de mensen om mij heen. Na zo’n periode voel ik me versleten.
Pas na veel problemen via de huisarts bij een psychiater gekomen. Deze schreef Lithiumcarbonaat voor. Dat hiep goed, maar ik kreeg last van bijwerkingen zoals vergeetachtigheid en een verminderde potentie. Een jaar later overgestapt op Litarex. Dit is het enige medicijn met LithiumCITRAAT. Na een instelperiode werkte dat prima en ik merkte geen bijwerkingen. De 2 jaren met Litarex en zonder problemen waren heerlijk!
HELAAS is de Litarex in NL niet meer verkrijgbaar. Daarom op advies van de psychiater toch weer terug naar litiumcarbonaat, maar nu in de vorm met vertraagde afgifte, n.l. PRIADEL.
ALWEER HELAAS kreeg ik weer last van dezelfde bijwerkingen.
Na een afbouwperiode van een maand overgestapt Zyprexa. Op advies neem ik zo nodig 5mg in voor het slapen gaan. Na de eerste keer was ik de volgende dag duf en moe, maar de hypermania was weg. En nu, na 5 achtereenvolgende dagen MET INNAME gaat deze periode van hypermania maar niet weg en ben ik ‘s-middags al moe.
WIE KAN MIJ VERTELLEN HOE IK NU NOG AAN LITAREX KAN KOMEN, DESNOODS IN HET BUITENLAND??
Reacties van harte welkom op a.g.bentvelsen@kabelfoon.nl of mobiel (+31)06-12776356
Alvast dank daarvoor. Met vriendelijke groet,
Aad Bentvelsen
Naaldwijk NL.
7 October 2008 at 19:33
Ben geraakt door je schrijven, ken het probleem, ben n 44-jarige man met een bi-polaire ‘stoornis’van de 1e graad. Onderkend sinds een jaar of 12, maar onder de oppervlakte al vanaf ik me kan herinneren.
Heb ook een kinderwens, is er op een of andere mannier nooit van gekomen.
Misschien beter, zeggen anderen.
Heb een aantal heftige episodes achter me. Voel me door de jaren heen sterker worden. Dom genoeg een aantal keer met Lithium-carbonaat gestopt, wist van t bestaan van Citraat af. Maar toen ik er een jaar geleden om vroeg, nul op recest. De eenzaamheid is soms indrukwekkend dit mede door mn gebrek aan libido en alle gevolgen van dien.
Ik weet nu dat waar ik last van heb allemaal onverwerkte emotie uit het verleden is. Lithium helpt echt niet in t verwerkingsproces. JUIST NIET. Dit is geloof ik de reden dat de ziekte “ongeneesbaar” wordt verklaart. Ik heb de ervaring dat praten en huilen en het kunnen tonen van die heftige emoties beter helpt dan je lichaam vol te pompen met allerlei chemicalien en metalen. Ik geloof dat je lichaam daar niet voor bedoeld is om mee te beginnen.
We zijn onbegrepen. De heftigheid die wij ervaren is voor anderen beangstigend en dingen uit angst geboren zijn zelden doeltreffend. Vroeg of laat vervul ik mijn wens en ga voor mezelf, zoals ik ben geboren. God zegene de greep, Wish me luck
26 October 2008 at 13:14
Dag Marco,
Bedankt voor je mooie en uitgebreide reactie. Tegenwoordig schrijf ik op http://www.caricedewildt.nl. Je bent van harte welkom.
13 March 2009 at 22:23
Hoi Carice,
Misschien is mijn reactie een beetje te laat, maar wil toch reageren, misschien kan ik met je meedenken/ ideeen aandragen. Ik heb zelf ook een kinderwens, heb ook een bipolaire stoornis. Ik ga binnenkort naar de POP-poli in het Lucas Andreas Ziekenhuis in Amsterdam. Deze afdeling is gespecialiseerd in het begeleiden van mensen met psychiatrische/psychische klachten (en die medicijnen gebruiken) bij de zwangerschap. (zie http://www.poppoli.nl) Een zwangerschap zal voor mij ook betekenen dat ik een tijd zonder medicijnen moet leven en ik weet dat dat erg zwaar kan zijn. Het schijnt echter wel regelmatig voor te komen dat klachten verminderen als je zwanger bent, dat geldt voor meerdere ziektes. Zonder medicijnen betekent dan ook minder belastbaarheid. Het zou kunnen dat je in aanmerking komt voor een (gedeeltelijke) ziekteuitkering tijdens deze periode. Ik denk dat je met de juiste begeleiding en de juiste maatregelen je zwangerschap wel door kunt komen. Een medicijn als Litarex is volgens mij niet zaligmakend, effecten van medicijnen tijdens zwangerschap zijn op de lange termijn vaak niet bekend (kinderen zijn tot nu toe maar tot ong. hun 10e jaar gevolgd). En over de 20% erfelijkheid, ik neem aan dat jij je eigen leven de moeite waard vindt…dan zal jouw kind dat toch ook van zichzelf vinden, ook met een bipolaire stoornis.
groeten, Karin
18 March 2009 at 16:06
@karin: Bedankt voor je uitgebreide reactie! Gelukkig kijk ik af en toe nog op dit log, want ik schrijf nu hier: http://www.caricedewildt.nl
Het aparte aan mijn kinderwens is dat ik niet eens opzie tegen de zwangerschap en bevalling, maar meer de verantwoordelijkheid voor een kind. Dag in, dag uit en dan de nachten ook nog eens… Ik weet niet of ik dat kan en wil.
Maar bedankt voor je reactie!
Carice